Dertig jaar geleden was ik twintig. Als ik nu terugkijk, denk ik niet dat ik toen al had moeten weten hoe mijn hele leven eruit zou zien. Maar ik had wel graag eerder begrepen dat je jezelf soms beter leert kennen door met iemand te praten die andere vragen stelt dan jijzelf.
Iemand die niet meteen zegt wat je moet doen. Die even met je meekijkt. Die hoort wat je vertelt, maar ook vraagt waarom iets telkens terugkomt. En die je op een vriendelijke manier een spiegel voorhoudt.
Een route met omwegen
Mijn loopbaan verliep niet via één rechte lijn. Ik werkte in verschillende sectoren en functies, volgde opleidingen en koos opnieuw. In het onderwijs ontdekte ik hoeveel energie ik krijg van mensen helpen leren en ontwikkelen. Later werd ik onderwijsdirecteur. Een mooie functie, maar uiteindelijk merkte ik hoe belangrijk het directe contact met mensen voor mij is.
Meer ruimte maken voor lesgeven en begeleiden voelde als dichter bij mezelf komen. Daar had ik onderweg misschien eerder bij stil kunnen staan. Niet alleen: kan ik dit? Maar ook: past dit bij mij? En wat levert het me op, naast een functietitel?
Je kunt ergens goed in zijn en toch ontdekken dat je er niet op je plek zit.
Niet alles is een losse vraag
Wat ik inmiddels beter begrijp, is dat je leven zich niet in keurige vakjes laat verdelen. Werk is niet alleen werk. Hoe je dagen eruitzien, hoeveel ruimte je ervaart en hoe je voor jezelf zorgt, kunnen met elkaar samenhangen.
Ook mijn gezondheid en gewicht hebben me beziggehouden. Bewuste keuzes rond voeding, beweging en rust hebben me meer grip gegeven. Die ervaring heeft me vooral geleerd om verder te kijken dan één getal of één goed voornemen. En om verandering niet alleen te beoordelen op hoe enthousiast je begint, maar ook op wat je in het dagelijks leven kunt volhouden.
Wat had iemand mij kunnen vragen?
Misschien had een goed gesprek niet tot totaal andere keuzes geleid. Dat weet ik niet. Ik wil ook niet doen alsof alle omwegen voorkomen hadden moeten worden. Ze hebben me ervaring gebracht die ik nu gebruik.
Maar ik denk weleens dat iemand mij eerder had kunnen helpen om verbanden te zien. Wanneer krijg je energie? Wat kost je steeds meer dan het oplevert? Waarom houd je vast aan iets wat niet meer past? En wat zou je proberen als je niet meteen het hele antwoord hoefde te hebben?
Dat zijn geen ingewikkelde vragen. Ze kunnen wel lastig zijn om jezelf eerlijk te stellen. Zeker als je midden in je eigen verhaal zit.
Daarom begin ik opnieuw
Van 2015 tot 2020 bestond Bureau Braat al. Daarna kreeg mijn werk in het onderwijs meer ruimte. Mensen begeleiden is me blijven trekken. Nu ik opnieuw begin, neem ik mijn ervaringen en omwegen mee.
Ik wil anderen helpen om eerder inzicht te krijgen, kansen te ontdekken en keuzes te maken die beter passen. Door mee te denken, samenhang te zoeken en soms iets te benoemen waar je zelf aan voorbijgaat. Niet omdat ik jouw leven beter ken dan jij, maar omdat een andere blik iets zichtbaar kan maken.
Ik kan niet terug naar de Mark van twintig. En eerlijk gezegd hoeft dat ook niet. Wat ik toen graag had willen weten, kan ik nu wel meenemen in een gesprek met iemand anders.
Dat je opnieuw mag kijken. Dat je mag bijstellen. En dat je niet alles alleen hoeft uit te zoeken.